Geçenlerde Haberci’nin ilk sayısına bakıyorum. Tarih 16 Kasım 1963. Bir tarihe bakıyorum, bir gazeteye. Önümüzdeki 16 Kasım’da 63 yılı bitirip 64. yılımıza gireceğiz. Dile kolay geliyor söylemesi. Ama şöyle bir düşününce, ne kadar uzun bir zaman. Ben yokum, benim gibi pek çoğunuz daha dünyada yok. Haberci o zaman da Yalova’da olup biteni yazıyor. Kim gelmiş, kim gitmiş, belediye ne yapmış, köylerde neler olmuş. İlk sayının künyesini de okudum. Mustafa Kalaycıoğlu ve Hikmet Yurdagül ortaklığı adına imtiyaz sahibi Hikmet Yurdagül yazıyor. İnsan yıllar sonra o isimlere bakınca merak ediyor. Acaba ilk gazeteyi ellerine aldıklarında ne konuştular? Keşke sorabilseydim.
HATIRALARDA TANIDIM..
Hikmet amcayla hiç tanışamadım ben. Bugün bu gazetenin yazı işleri müdürüyüm ama kendisiyle karşılıklı oturup bir çay içmek nasip olmadı. Yine de Yalova’da nereye gitsem bir şekilde adı geçer. Bazen düşünüyorum da ben kendisini hep başkalarının anlattığı hatıralarla tanıdım. Bir insanın ardından bunca zaman geçmesine rağmen anlatılacak bu kadar şey kalması ne güzel. Demek ki dokunmuş insanlara. Bir şekilde yer etmiş hayatlarında. Rabbim mekanını cennet eylesin.
HABER DİLİ..
Bizim ofiste bulunan en eski gazetemiz 30 Eylül 1967 tarihli. İlk yılların tamamı elimizde yok ne yazık ki. İlk beş yıllık sayılarımızın Ankara’da kütüphane arşivinde muhafaza edildiğini biliyoruz. Ankara’ya giden, böyle eski gazeteleri karıştırmayı seven dostlarımız belki ilgilenir. Elimizdeki 1967 tarihli gazete çok ilginç. Okurken en çok haberlerin dili dikkatimi çekti. Öyle başlıklar var ki insan ister istemez gülümsüyor.
“Kaymakam Şellaki grip’e yakalandı.”
Düşünsenize, kaymakamın grip olması haber olmuş. Haberin devamında da birkaç gün dinlenip yeniden çalışmaya başladığı anlatılıyor. Bugün okusak belki şaşırırız ama o gün gazetede yerini almış işte.
Bir başka başlık:
“Yılmaz gitti, Uğur yine raporlu.”
Sanki gazeteyi okuyan herkes kimden bahsedildiğini zaten biliyor. Böyle tanıdık, günlük konuşur gibi bir dili var. Okudukça o günün Yalova’sını merak ediyorum.
Sonra bir elma yarışması haberi gördüm.
“Elma müsabakasında hediyeleri Vefa Poyraz dağıttı.”
Bakın, burası çok ilginç. Haberde 34 köyden 102 elma yetiştiricisinin katıldığı yazıyor. Ben bugün elma deyince daha çok Dereköy’ü biliyorum. Meğer o yıllarda ne kadar çok yetiştirici varmış. Otuz dört köyden insan bir araya gelmiş, elmalar yarışmış, hediyeler verilmiş. Ben böyle şeyleri çok seviyorum. Eski bir gazeteyi açıyorsun, hiç aklında olmayan bir konunun peşine düşüyorsun. Bir isim görüyorsun, sorasın geliyor. Bir fotoğraf buluyorsun, kim olduğunu öğrenmek istiyorsun.
YILLAR SONRA BİRİLERİ OKUYACAK..
Tabii insanın içinden biraz da “Keşke daha çok vaktimiz olsa da hepsine tek tek bakabilsek” demek geliyor. Gazetenin sol tarafında Hikmet amcanın yazısı var. Yalova’ya hizmet etmekten, gazetecilikten, sorumluluktan bahsediyor. Onun yazdıklarını, yıllar sonra aynı gazetede çalışırken okumak başka türlü hissettiriyor. Nasıl anlatılır bilmiyorum. Hem merak ediyorum hem de insan ister istemez kendi yaptığı işi düşünüyor. Biz her gün gazeteyi hazırlıyoruz. Haberler geliyor, yazılıyor, sayfalar yapılıyor. Bazen koşturmanın içinde günü bitirmeye çalışıyoruz. Sonra böyle eski bir sayı önüne geliyor, yaptığın işin yıllar sonra da birilerinin eline geçebileceğini hatırlıyorsun. Belki bizim bugün yazdığımız bir haberi de yıllar sonra biri okuyacak. Bir başlığa gülümseyecek, bir ismi tanıyacak. “O zamanlar Yalova böyleymiş” diyecek. Onun için bu arşive daha çok zaman ayırmamız gerektiğini düşünüyorum. Sadece bizim de değil… Yalova’yı merak edenlerin, araştıranların, öğrencilerin bakacağı ne çok şey vardır bu sayfalarda. Keşke hepsi taransa, düzenlense, arayan kolayca bulabilse. Ben iki sayıyı karıştırırken bile bu kadar şeye takıldım. Daha kim bilir neler var. Haberci’nin yeni yaşı yaklaşırken bunları paylaşmak istedim sizinle. Öyle her gün önünde durunca bazen alışıyorsun gazetenin adına, geçmişine. Ama ilk sayıyı açıp tarihe bakınca insan bir duruyor. 16 Kasım 1963’ten bugüne. Ne insanlar gelmiş geçmiş, ne haberler yazılmış. Haberci burada. Yalova’da. Dimdik. Başta Hikmet amca olmak üzere, bu gazeteye emek veren herkesten Allah razı olsun. Bugün bizim elimizde olan bu gazetede ne çok insanın emeği var. İyi ki çıkarmışsınız o ilk sayıyı.
İyi ki varsın Haberci. Daha anlatacak çok şeyimiz var...
