Sevgili dostum.
Hayatımız boyunca varlığımızın nedeni, niçini ve nasılı olmalı. Bu soruları insan kendine sormalı. Neden varım, niçin yaratıldım ve nasıl bir hayat yaşamalıyım. Eğer kendinizi insan olarak görüyorsanız bu soruların ve hayatın muhatabı olduğunuzu fark eder, ona göre hayat kurarsınız. Yok bu sorular sizi meşgul etmiyor, başı boş nefsinin peşinde koşan bir varlıksanız, konuşmasanız da olur. Çünkü sizin konuşacak bir derdiniz, fikriniz olmayacaktır. İnsanın en çok merak etmesi gereken, neden yaratıldımdan sonra, niçinidir. İşte insanın kendi tarihide orada başlar, tarihiyle yüzleşemeyen, tarihinden nasiplenemeyen hiçbir toplum, hiçbir insan abad olamaz, tarih yazamaz. Babasının yanlışlarını görüp, doğrularını saklayan evlat, yanlışlardan beslenerek, hayat kurarsa, gününü gün eden bir varlık gibi yaşar ama asla gelecek kuramaz. Tarih bundan başka bir şey değildir. Geçmişte şunlar, bunlar olmuşun bilinmesi, tarihi bir bilgi olarak kalırsa o tarih olmaktan çıkar. Tarihin nedeni, niçini ve nasılı bilinmeli, tarihten ders alınmalı ders verilmelidir. Geçmişimiz bizim geçmişimizdir, bu yüzden her daim tekerrür eder çünkü biz aynı topun kumaşlarıyız. Doğrularımız olduğu gibi yanlışlarımız, dün olduğu gibi bu günde aynıdır.
Fatihleri, Yavuzları, Alpaslanları Abdulhamithanları, Mevlana, Yunus, Nasreddin, Hacı Bektaş ve niceleri anlaşılmadan, anlatılmadan hayatımızın içinde varlıkları hissedilmeden, Nasreddin hocayı anlayamayız. Yunus’u anlayamayız. İlahi okur ya da gülüp geçeriz. Boşa yaşar boşa ölürüz. Tarihinden habersiz bir millet, talihsiz hale düşmüş olabilir. Bu kör talihi kırmak için millet olmaya karar verip, geçmişten geleceğe köprü olanlar ancak tarihi anlamış ve tarih yazarlar, tıpkı Nasreddin hoca ve Yunus gibi. Tarihini silenler bu değerleri de siler, ya da kıymet bilmez yanlış anlarsa asla büyük devlet olamaz hep küçük kalırlar.
Şunu peşinen söyleyeyim. Nasreddin hocamız, Akşehir'in herhangi bir camisinde, hocalık yapmış, insanları güldürmek için, muzip biri olarak hayat sürmüş, dalgacı biri olmadığını, araştırmalarım da öğrendiğimde, kendi cehaletin de boğulmak üzere çırpınan biri olduğumu fark ettim. Yeniden tarihime dönerek, cücelerin dev, devlerin cüce gösterildiğini gördüm. Kendimden utanarak, ecdadıma layık olma gayretine girip, Nasreddin hocamı araştırmaya ve yazmaya karar verdim. Birde baktım ki tam tersine, çok iyi eğitim almış, imamlık, medresede müderris, yani hocalık, Akşehir'de ise kadılık görevini ifa etmiş. Fakat bunları yaparken, kibir ve gurur taşımamış ama onurundan da taviz vermeden halkın içinde, halktan biri olarak yaşamış. Halka uzak olanın haktan da uzak olduğuna tüm kalbiyle inanarak, Akşehir'de girmediği ev, sormadığı hatır, dokunmadığı kalp bırakmamış. İnsanları hem güldürmüş, hem düşündürmüş, hem ders vermiş, topluma yakın durarak, gelecek nesilleri eğitmek için, çok ama çok gayret göstermiş. Nasreddin hocamızı halk bağrına basmış, fıkralarını yüzlerce yıldır, dilden dile bu günümüze kadar taşımış. İşin akademik boyutunda ise Nasreddin hoca olmak zordur. Her alanda alimler, müderrisler, kalem tutup kitap yazsa da, her bir alimin muhalifi olmuştur. Fakat Nasreddin hocanın muhalifi bugüne kadar çıkmamış, demek ki yoktur, bundan sonra da olmayacaktır. Onun fıkralarını anlatanlar, az çok ders çıkaranlar, olsa bile, her gönle girme sanatı, Nasreddin hocamızda kalacaktır. Acizane bu dostunuz, Mustafa Karamercimek hocanız, Nasreddin hocamızın yolundan gitmeye, gönüllere girmeye karar verdiğimde, zevkin zirvesi, meşakkatin dibi olduğunu anladım. Biraz daha araştırdığımda ise, çok zor olan bu yolda, kendinden vazgeçmek, dünya senin olsa, hakkın yoluna sermek, karşılıksız sevmek, fedakarlığın çilesini çekmek aç, açık kalmak ama, aç açık bırakmamak, Müslüman olup, Müslüman kalmak adına, zalime bile İslam’ı anlatacak kadar yürek taşımak olduğunu fark ettim. Meğer Nasreddin hocamızın bu hayatının üstü örtülmüş. Allah'tan fıkraları halkın dilinde, gönlünde yaşamaya devam etmiş. Bizim en eksik yanımız, komutanları sırtımıza alıp, onları yetiştirenleri unutmaktır. Komutan yetiştirenleri yad etmemektir. Demek ki alimin ölümü alemin ölümüdür sözü burada tekerrür etmektedir. Her komutanın arkasında onu yetiştiren, değerli hocalar, mektepler, medreseler vardır. Nasreddin hocamız da bu hocalardan biridir. Selçuklu devletinin ihtişamlı döneminde nasıl yaşadıysa, Moğol istilasında da aynı şekilde yaşamış, umudu öldürmemiş, hep diri tutmuştur. Selçuklu devletine büyük insanlar, dürüst tüccarlar, ahlaklı esnaf, bilgili müderrisler yetiştirerek, halkı devletten ayrı tutmamıştır. Bu gayreti Selçukludan sonra Osmanlı'nın kuruluşuna vesile olmuştur. Nasreddin Hoca zeki insandır. Fıkraları olmasa bugün unutulmaya yüz tutmuş, binlerce alimlerin içinde kaybolup gidecekti. Tıpkı yüzlerce insana dokunan, ders aldığı hocaları, kendi şehri Akşehir'de meftun, Seyyid Mahmut Hayranî ve Hacı İbrahim Veli gibi, unutulmak istememiştir. Yunus Emre'den, Mevlana’dan etkilenerek Nasreddin hoca da farklı bir yol çizmiş, fıkralarıyla yaşamaya devam ede gelmiştir. Onların nereli oldukları nerede doğdukları, tarihçiler tarafından tespit edilse de, benim içimde onlar Anadolulu Anadolu erenleridir. Her biri hayatımıza aşure tadında bir hayat, medeniyetimizi ise ipek halı gibi dokumuşlardır. Bize de bunlardan nasiple adına, büyük bir miras bırakmışlar. Böylece onlar ölümsüzleşmiş, bizimle bugün, yarın, yarından da sonra, biz olmasak bile, onlar yaşamaya devam edecektir. Buralardan bakarak Nasreddin Hocamızı kaleme alıp, esere dönüştürüp, ölümsüzler kervanına, en arkada olsam bile, yürümeye devam edeceğim. Haftaya buluşana kadar, hoşça kalın dostça kalın.
