Merhaba sevgili okuyucum;
Hala insanlığa güveni olan, geleceğe umutla bakan ve sevginin kazanacağını düşünüp dünyaya pozitif bakan deli bir avuç insan kalmış olabiliriz.
Ben artık haber dinlemiyorum deyip, yani yaşananları görmezden gelmek çare mi bilmiyorum ama ben her haber sayfasını açtığımda panik atağım tutuyor. Kötülerin sayısı her geçen gün artıyor ve her yerdeler! Bazen küvözde bebeğinizin yanı başında, okulda müdür ya da öğretmenler odasında, sokakta hiç tanımadığı çocuğunuzun ensesinde görülüyorlar. Bir bakmışsınız adı sevgili, eş, baba hatta evlat oluyor. Yani katilinizi doğurmuş, büyütmüş bazen de evlenmiş oluyorsunuz. Kendinden zayıfı gördüğünde sevgi ile kucaklayan insanlar azaldıkça zayıfı görünce ezen, işkence eden ve öldürenlerin sayısı artıyor. Cezalar az ve caydırıcı kısmına girmiyorum adalet sistemi hakkında konuşmak haddim değil ama yıllardır sağlık camiasında olduğum için psikolojik olarak ve sosyolojik olarak ülkemizin haritasını gözden geçirebilirim diye düşünüyorum.
Ben bir anneyim; toplumumuz son yıllarda aldığı kontrolsüz göç nedeniyle hızla olumsuz yönde asimile olmuş ve maalesef ahlaki yönden de çökmüş vaziyette. Doğruyu ve yanlışı karıştıran bir toplumun kantar ayarını yeniden düzelmemiz gerekiyor. Ahlaki yapımızı yeniden düzeltme nasıl olur bilmiyorum ama küçücük bir bebeğe işkence edecek kadar, ya da yolda masum birini bıçaklayacak kadar, sevgilisini canice duygularla öldürecek kadar vahşi olan herkesten korkuyorum. Çocuklar için, hayvanlar için, yaşlılar için kısaca vatanım için korkuyorum.
Mahallemde baktığım 9 tane kedim, 4 tane kumrum, birkaç tane kargam ve sayısını bilmediğim martılarım var. Her gün onlar için iki kez dışarıya yemek koyuyorum sabah mesaiye gitmesem bile çıkıyorum ki beni bekliyorlar. Gökyüzünde süzülen, kanatlarına güvenenler, kedilerin karınlarını doyurmasını bekliyorlar sonrasında da kediler bekliyor onları kenarda ve sabırla.
Keşke, insanoğlu bu mucizeyi görebilse ve ders çıkartabilse para ve maddi bir beklenti olmadan birbirlerinin doymasını beklemelerini izleyebilse diye düşünüyorum. Nöbetten çıktığımda arabayla köşeden dönüşümü görebilseniz gökyüzünde ve yerdeki koşturmacayı ve heyecanı, işte ben bu mucizeye dokunuyorum ve tutunuyorum sevgili dostlarım. Yokuştan koşarak inen kedilerim, havada süzülen kuşların hepsini bana emanet eden yaratanıma bin şükür.
Dünyada ve ülkemde kötüler artsa da ben iyi olmak için çabalıyorum.
31 yıllık hemşirelik hayatımda dokunduğum her hastaya geceleri dualar açıp, sevgi ile okşayarak onları tedavi ederken yalnız değildim. Vicdanlı o kadar çok meslektaşım var ki, her meslekte olan çürük elmalardan biz de nefret ediyoruz. Kendi ailesi gibi gördüğü her hasta iyileşip taburcu olurken o manevi hazzı size anlatamam dostlarım.
Yani kısaca insanın hayatına dokunmak değil bir canlıya can olmak, faydada bulunmak mutluluk değil de nedir?
Şimdi ben bunu yaparken çocuklarıma da öğretiyorum. Böyle anne ve babaların yetiştirdiği çocuklara kıyıyorlar. İzlediğim her cinayet haberindeki masum yavrularımıza bakıyor musunuz? İyi çocuklar, efendi çocuklar ve pırıl pırıl bir nesli kaybediyoruz.
Delirmemek elde değil.
Bu yazımı size önerilerde bulunarak kapatmıyorum. Kitap okuyarak toplumu düzelteceğimize artık inancım kalmadı. Allah hepimizin yardımcısı olsun. Evlatlarımızı ve sevdiklerimizi ve vatanımızı korusun inşallah.
Delirmeden, gerilmeden ve sevdiklerimizi kaybetmeden yaşamak ümidiyle.
Sevgi ve saygılarımla yeniden buluşmak umuduyla sevgili dostlarım.
