Sevgili dostum.
Bazı insanlar, futbol deyince işim olmaz, hatta hiç sevmem derken, bazı insanlar ise futbolla yatar futbolla kalkar, sanki dünya topun üstünde dönüyormuş gibi. Bense ikisinden de değilim. Benim niyetim başka, adam olmayana top oynatmam, adam olanı da kalbime kor, bir daha unutmam. Kimseyi de asla kınamam ve suçlayamam. Her yiğidin bir yoğurt yemesi vardır derler ya, ben o farklı yiyenlerden biriyim. Siz nasıl yerseniz yiyin, benim nasıl yediğimi anlatacağım, siz de nasıl yediğinizi anlatın sabırla dinlerim. Vakıf, dernek ya da futbol takımında, yönetimi her daim gençlerden kurmuşumdur. Başarılarımın tamamını bana inanan, bu gençlerle kazandım. Dağ, bayır demeden gece, gündüz çalıştık. Zekasına ve ahlakına güvendiğim on gençle yüzlerce gence ve çocuklara ulaştık. Ben futbol, matematik ve edebiyat derslerini verdim, gençlerden kim ne biliyorsa onlarda o dersi verdiler. Bu çalışmalardan dolayı ne gençler, ne de ben bir kuruş almadık. Bu işler nasıl mı döndü, vallahi bilmiyorum, Allah'a sorun. Biz sadece çalıştık organize ettik Allah da yardım etti. Bizim katkımız, inanmak ve samimiyetten başka bir şey değildi. Ben yoğurdu böyle sevdim benim gibi yiyenler mutlaka vardır. Çocuklarla, gençlerle bir ömür dost oldum, hasbihâl oldum. Vakıftır, dernektir, spordur, gençler nerede, çocuklar nerede, bir çocuk gibi, hatta her çocuk gibi, çocukla çocuk, gençle genç oldum. Beni ancak benim gibi yaşayanlar, ya da benim gibi yaşamayı özleyenler, beceremese bile, benim gibileri sevenler anlayabilir, tıpkı şiir gibi. Yazanı yazan anlar, bir de yazamayıp şiir sevenler, yazamasa da hem anlar, hem de yürekten yanar. Şairler bunu bilir bu insanların, yüreğine yazar. Vakıf ve derneklerde, fikrin olduğu dönemlerde, gençler olsa da çocuklar yoktu. Halbuki her işin çıraklığı varsa, fikrinde çıraklığı vardır. On beş yaşını doldurmuş bir çocuktan, çırak olmaz, olsa bile, on yaşında başlayanla aynı seviyeye gelmesi, imkansız demeyelim de pek az bulunur. Bu yüzden bu inancımı her daim diri tuttum. Vakıf olsun, dernek olsun, spor kulübü olsun, nerede görev yapsam, çocukları eğitmeye, onlara bir şeyler vermeye dokuz on yaş gibi çocuklardan başladım. Atalarımın ağaç yaş iken eğilir sözünü hiç yere bırakmadım. Çocuklardan hiç zarar görmedim, kötü çocuk hiç görmedim, yaramaz çocuk gördüm, yaramazlık çocuğun mayasında, büyümesinde, gelişmesinde yardımcı olan en doğal beslenme eylemidir, tıpkı anne sütü, baba merhameti gibi doğaldır. Uslu çocuk olmaz, farklı farklı yaramazlıklar vardır, beyinsel, zihinsel, bedensel, bunların üçü bazen bir çocukta zuhur edebilir. Bu üç nesneyi taşıyan çocukları sporun düzenlediğini, yaramazlığın faydalarını gördüm. Sporu, sanatı sevdirdim ve kural koydum. Baktım ki ne yalnız kalıyorum ne de gelecek kaygısı asla taşımıyorum. Futbol oynadım, güreşte mindere çıktım, boksta ringe çıktım. Bunların hayatıma yön tayin ettiğini gördüm. Gençlerin, çocukların hayatına da müsbet manada rehberlik ettim.
Fikir tohum gibidir, boş beyinler, taşlı topraklara, çocuklar ise taşlanmamış topraklara benzer. Ben temiz toprağa fidan diker, sabırla beklerim. Paranız vardır, taşlı topraklara hazır ağaç getirir, orman bile yapabilirsiniz ama ağaçlarda emek sizin değildir. Orman sizin olsa da ağaçlar sizin değildir, yetiştiren bu ağaçları ben büyüttüm benim ağaçlarım der. Unutmayın çocuk sizin olsa da, nerede büyüdüğü önemlidir. Size anne baba dese de, büyüdüğü yerin fikrini taşır, eğer siz çocuklarınızla beraber büyüdüyseniz, yanlış fikir ve düşüncelerini budayabildiyseniz, bu işten anlıyorsanız mesele yok. Zorlanıyor, vakit bulamıyor çocuklarınızı da ihmal etmek istemiyorsanız, yardım almak zorundasınız. Çünkü onlar sizin geleceğiniz, geleceğinizi, mirasınızı, vatanınızı, bayrağınızı, inancınızın devamını, devlet ve milletinizi emanet edeceğiniz en değerli varlıklarınız. Okullara emanet edip bu işten kurtulamazsınız. Devlet öğretir ama her öğretmen öğretse de eğitim de noksan kalabilir. Öğrenmeye ne kadar ihtiyaç duyuyorsak, eğitime daha fazla ihtiyacımız vardır.
Ben bu açığı fark ederek, çocuklarla beraber olmaya karar verdim. Vakıf ve derneklerde bile, öğrenmesi gereken, Matematik’ten Fen’e, Coğrafya’dan Yabancı Dil’e kadar ne varsa öğretmeye, iyi bir insan olması için ise, edebiyattan, sanattan, güzel ahlaktan nasiplenmeye yardım ettim. Çocukların sayesinde, dikkatli konuşmayı, sözünde durmayı, cömert olmayı, paylaşmayı, her çocuğun kardeş olabildiğini öğrendim, öğrettim. Çocuklarla ahbaplığa vakıf döneminde, her yıl en az yüz çocuk sünnet ettirerek başladım. Bu çocukları evlerinde ziyaret ederek, vakıftaki derse, spora hatta karate filmi seyretmek üzere vakfa davet ettim. Vakıfta on mahalleden oluşan, Romenler dahil vakıf ligi kurdum. Onları top peşine koşturdum, amatör bir hoca ruhuyla bende onların peşine koştum. Vakfı devrederken, bir dosya içerisinde, 972 çocuk ve gence ulaşıp, onlara dokunmanın belgesini sundum. Ben her oyunda bir çocuk kazanmak için sahaya çıktım. Benden sonra gençlere, özellikle çocuklara yeterince ilgi gösterilmediğini fark ettim. Milli manevi değerler kültür ve sanat derneğini kurmak için, çalışma yaparken, dernekler kapatıldı. Ardından doksan dokuz depremi oldu.
Beni gençlerden ve çocuklardan uzak tutmak imkansızdı. Prefabrikteki çocukları topluyor, onlarla beraber top koşturuyordum. Zamanla depremin izleri silinmeye, acıları unutulmaya başladı. Hayat devam ediyordu, etmeliydi de. Önemli olan acılardan ders çıkarmaktı, toplum bilincini geliştirmek, depremlere millet olarak hazır olmaktı. Hazır olduk mu? Size bırakıyorum. Haftaya gençleri takıma nasıl hazırlıyordum. Okuduğunuz zaman, topu sevecek spor olarak kabul edecek, ama top kafalı olmayacağınızdan eminim. Anladınız siz. Hoşça kalın dostça kalın
